Al het verdriet en zo veel vragen.

Mijn gedachten gaan alle kanten op.

Ik sta op, trek iets warms aan en ga schrijven.

Zoveel zieken, zoveel verdriet, zoveel zorgen.

Wat kan ik hier nog voor zinnigs over zeggen… Welke woorden passen?

Dit is te groot.

Plotseling is ook mijn agenda leeg, snel schakelen met opdrachtgevers en collega´s.

We zijn allemaal naakt in onze eerlijkheid, maskers zijn af. Dat ontroert me.

Hooked volg ik het laatste nieuws.

´s Nachts stuiter ik van alle ideeën.

Hoe lang gaat dit duren? Hoe ziet de toekomst eruit?

Druppel voor druppel komt het binnen…

Veel langer en ingrijpender dan ik dacht.

De tijd van flauwe grappen is voorbij.

Van de schrik schiet ik in de actie. Alle kanten op.

Maar wil het liefste blaadjes vegen in de tuin.

Dan realiseer ik me:

Ik ben gezond en de mensen waar ik van hou zijn gezond. En de rest komt wel goed.

Ben dankbaar en voel me gezegend.

Dat geeft wat rust.

Ik wil iets doen, bijdragen. Juist nu.

Mijn vak blijft mijn vak. Ik kan nog steeds waarde toevoegen.

Laat ik klein beginnen, stap voor stap. Zoals altijd.

Boodschappen doen voor buurman Willem.

Vriendelijk en extra geduldig zijn in de supermarkt.

Dankbaar zijn voor allen die de boel draaiende houden.

Gewoon extra lief zijn, voor iedereen.

Als vrijwilliger aan de slag. Hup actie.

Doen mensen. Laten we het samen doen.

Hoe dit ook afloopt, de wereld is definitief veranderd.

Net als mijn vak.

Overleggen met een opdrachtgever via Facetime,

brainstormen met collega´s via Zoom, borrelen via Houseparty

en samen BZV kijken via Whatsapp.

Online trainen en coachen blijft. Dat is zeker.

Binnen een paar weken zijn we om.

De professionals die ik opleid zoeken nog steeds naar tools en methodes om motivatie vergroten, de communicatie te versterken en de verbinding in hun teams te vergroten.

Kan het nu even niet live?, dan help ik online.